Tabea Borchardt'ın, 1998 Model Renault Twingo'suyla
Velbert 'ten Düsseldorf 'a doğru ilerliyoruz. Tabea, kısaltılmış
haliyle Bea, bir önceki akşam Hamburg'tan fotoğraf çekimi için
gelmiş, ona kalacak yer ayarlaymadığımız için, Dayım ve ortaklarının yeni tuttukları fakat henüz taşınmadıkları boş ofiste kalmıştı.
Velbert 'ten Düsseldorf 'a doğru ilerliyoruz. Tabea, kısaltılmış
haliyle Bea, bir önceki akşam Hamburg'tan fotoğraf çekimi için
gelmiş, ona kalacak yer ayarlaymadığımız için, Dayım ve ortaklarının yeni tuttukları fakat henüz taşınmadıkları boş ofiste kalmıştı.
Öğle vakti ve güneş tam tepemizde. Düsseldorf'a tahmin ettiğimizden daha çok daha erken bir vakitte varacağımızı düşünüp, ışığın kesinkin olduğu saatlerde, bir yolunu bulup nasıl vakit geçireceğimizi düşünüyor, bir yandan da otobana çıkabilmemiz için tabelaları takip etmeye çalışıyorum. Sağ ve sol tarafında en az onar metrelik ağaçların bulunduğu bir yola giriyor ve onbeş-yirmi dakika boyunca sürmeye devam ediyoruz. Tam o sırada ormanın içinde inanılmaz güzellikte ışık demetlerinin olduğu bir alan görüyorum.
"Bea DUR!"
Bea frenlere asılıp sağa çekiyor. O sırada arkamızdan gelen araçlardakiler kendi dillerinde ailelerimize sevgi sözcükleri iletiyorlar. Umursamıyoruz ve park edebileceğimiz bir alan arıyoruz.
Emektar Twingo'yu park ettikten sonra aracın arka tarafındaki elbise-aksesuar-ekipman yığınından işimize yarayacağını düşündüğümüz eşyaları şeçiyor ormana doğru ilerliyoruz. Ormanın girişinde güzel ve içi boş bir kök buluyoruz. Bea'yı içine girmesi için ikna etmek fazla vaktimi almıyor. Ne de olsa o da fotoğrafçı, güzel bir kare için her fedakarlığı yapar.
Emektar Twingo'yu park ettikten sonra aracın arka tarafındaki elbise-aksesuar-ekipman yığınından işimize yarayacağını düşündüğümüz eşyaları şeçiyor ormana doğru ilerliyoruz. Ormanın girişinde güzel ve içi boş bir kök buluyoruz. Bea'yı içine girmesi için ikna etmek fazla vaktimi almıyor. Ne de olsa o da fotoğrafçı, güzel bir kare için her fedakarlığı yapar.
Ormanın içine giriyoruz. Işık demetleri, sonbahar yaprakları... Yine bir ağaç kökü buluyorum. Bu sefer Bea'den ağaç kökünün üzerine, kafası yere, yaprakların arasına, vücudu da ağaç kökünün üzerinde duracak şekilde uzanmasını istiyorum. Tam sırtını rahat ettirecek yaprakları toplamaya başlıyorum ki: ÖRÜMCEKLER! Her tarafta minik minik örümcekler. Nereye adımımı atsam en az yedi-sekiz tane örümcek fırlıyor. Bütün ormanı ele geçirmişler. Ekipmanımı yere koymaya çekiniyorum. Bu durumda Bea'dan nasıl yere uzanmasını isteyebilirim? Yine de Bea, bu durumdan rahatsız olmadığını ve uzanırsa fotoğraf için daha verimli olacağını söylüyor. Kabul ediyor ve uzanmasına yardımcı oluyorum. Belinin tam ağaç kökünün sivri yerine gelmesi gerekmesine rağmen, o yine de aldırış etmiyor ve ne dersem yapıyor. O uzanırken ben de doğru açıyı bulmaya çalışıyorum. En az on dakika boyunca etrafında fır döndükten sonra yere sıfır bir açıdan çekim yapmam gerektiğini düşünüyorum. Fakat yerlerdeki örümcekler beni iki kere düşündürüyor. Zavallı Bea'ya bakıyorum. Örümcekler ara ara boynunda hatta yüzünde geziyor ve onları alman zorunda kalıyorum, o ise kımıldamıyor bile. Pekala Berk erkek ol! Yere uzanıyorum. Yüzümün önünde sülüğümsü bir yaratıkla selamlaşıyor ve çekmeye devam ediyorum.
Sonunda istediğim kareyi yakalıyorum ve ormanın içlerine doğru ilerlemeye devam ediyoruz. Bir süre sonra kütük yığınları görüyorum. Bana ölü doğayı anımsatıyor. Bea'ya kütüklerin altına, örümceklerin arasına uzanmasını, kendisini ölmüş ağaç kütükleri gibi hissetmesi gerektiğini, kütüklerin onun ailesi olduğunu söylüyorum. Dakikasında ölü bir ağaç kütüğüne dönüşüyor. İfadesizce, ölü gibi uzanıyor. Doğa'nın bir parçasıymış gibi... Yine doğru açıyı bulmak için kütüklerin üzerlerine çıkıyorum. Bir kaç kare çekiyorum ki bir anda çürük olduğunu anladığım kütükler kırılıyor. Kendimi fotoğraf makinemi koruyacak şekilde yere atıyor o sırada Bea'nın kütüklerin arasında kaldığını düşünüyorum. Arkamı dönüyorum. Bea sağlam ama kütükler için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Onu kütük yığınından kurtarıp ayağa kalkmasına yardım ediyorum. İlerde daha farklı ağaçlar görüyor ve o tarafa doğru gitmek istiyor. Kabul ediyorum ve yine ormanın içlerine doğru ilerliyoruz. İlerledikçe örümceklerin boyutları ve yolumuza, her tarafımıza dolanacak şekilde rastgele örülmüş örümcek ağlarının sayısı artıyor. Serçe parmağımın boyutundaki bir örümceğin ağına yakalanmaktan son anda kurtuluyor ve artık dönmemiz gerektiğimi söylüyorum. Burası iyice Tolkien'in ormanlarına benzemeye başladı!
Twingo'ya dönüyoruz.
Yarım saat kadar sonra Düsseldorf'a varıyoruz. Medeniyet! Arabayı park ettikten sonra şehir merkezinde bir şeyler atıştırıyoruz. Kahveye ihtiyacım her geçen dakika artıyor. Kendimi günde on dört saat uyumak, her yere gecikmek ve ya bütün gün tembellik etmek gibi bir çok kötü alışkan kurtarmış olsam da bazı alışkanlıklarımı da farkında olmadan arttırıyor, günde bir litreden fazla kahve tüketmeye başlıyorum. Tabi arada, bol bol alkol tüketmek gibi bazı faydalı alışkanlıklarımı da yitiriyorum. Kahvelerimizi de içip Westfalen-Northrhein Eyaleti'nin meclis binasına yürüyoruz. Yeni seti tam meclis binasının önünde çekme kararı alıyorum. Bea, makyajını tazeliyor. Orada, bir kaç kare haricinde bir türlü istediğim sonucu alamıyorum ve ayrılmaya karar veriyoruz.
Meclisin yanındaki yolda, Nehir kenarından ilerliyoruz. Bea, kayalıklara gitmek istediğini söylüyor ve ben yine onaylıyorum. Ayağında hala topuklu ayakkabıları olduğu için kayalıklarda yürümesine yardımcı oluyor ve onu güvenli bir yere oturtuyorum. Ne zaman tankerler ve ya sürat tekneleri geçse Rhein'ın suları uzerimize sıçrıyor ve fotoğraf makinemi korumak adına kayalıklardan nehre düşme tehlikesi yaşıyorum. Bu defa Bea için hava hoş, ne de olsa sadece kayalıklarda güneşleniyor. O sırada köprüden ufak bir kitle neşeyle bizi izliyor, belki de nehre düşeceğim anı bekliyorlar. Daha çok beklersiniz!
Güneş batıyor ama yorgunluktan bir türlü yerimizden ayrılamıyoruz. En sonunda anlık bir cesaretle yine şehir merkezine ilerliyor ve tekrar kahve içiyoruz. Bir süre boyunca altkültürler ve politikadan konuşup Düsseldorf'tan ayrılıyoruz. Yolumuz uzun ve ertesi gün yine erken kalkıp aynı yolları tekrardan katetmek zorundayız.
Bir araba dolusu eşyamız, en az on beş kilo çeken antika radyomuz, bir gece vakti çalınmış sokak işaretimiz ve ellilerden kalma kostümümüzle...
